Schelmenfractie

‘Veldmeijer was niet alleen, want al die tijd liep Lucassen heel kort achter hem aan, als zijn schaduw. Hij liep door de polder, zag hier en daar zwermen vogels, ver weg de pijpen van Hoogovens en stijgende vliegtuigen. Eén keer draaide Veldmeijer zich voorzichtig om – en zag dat Lucassen hem recht in zijn ogen aankeek. Wederom was er die vreemde dreigende grijns.’

Deze alinea zou niet hebben misstaan in een thriller van Saskia Noort of Thomas Ross. Het betreft echter een citaat uit ‘De gorilla van het Vondelkwartier’, het in de Volkskrant door John Schoorl briljant opgetekende verslag van Evert Veldmijer (76). In 2006 deed Veldmeijer aangifte van ‘hinderlijk volgen’ en ‘intimidatie’ jegens PVV-kamerlid Eric Lucassen, nu in opspraak omdat hij een andere, eerdere veroordeling voor ontucht heeft verzwegen.

Veldmeijers verhaal wordt tragikomisch dan wel treurig, als Lucassen een emmer water over de bejaarde man gooit. ‘Veldmeijer was doorweekt. Zijn linker- en rechter gehoorapparaat waren kletsnat en hij probeerde ze met een föhn droog te krijgen. Het linkergehoorapparaat – met een waarde van 1.500 euro – bleef nog dagen storen.’

Had Veldmeijer maar niet zijn hondje Roxy voor de deur van militair instructeur Lucassen moeten uitlaten. Maar al was er dankzij Roxy een reusachtige mestvaalt ontstaan die zalig lag te rotten in een diepe hondenplas en het leven in huize Lucassen ondraaglijk had gemaakt: het doel heiligt hier niet de middelen. Niet alleen Lucassens daad zelf is verwerpelijk, ook diens pyschologische terreur, de intimidatie en vernedering van de heer Veldmeijer.

Ineens wordt de zin van de door dit kabinet aangekondigde bezuinigingen op cultuur me duidelijk. Met de schelmen van de PVV binnen de gelederen van de Tweede Kamer is gesubsidieerd toneel of gesubsidieerde romankunst volstrekt overbodig. Het Boek van de Cultuur wordt vanaf nu geschreven in kranten en door verschillende auteurs.

Gistermiddag, tijdens het kamerdebat over het wangedrag van Lucassen, somde Femke Halsema zeven personages op – tot nog toe flat characters, maar wie weet wat voor diepgegraven lijken er nog uit de kast komen – die samen met Opperhoofd Wilders het feuilleton Wilders’ Wilde Westen vullen. Dat aantal kan natuurlijk uitgebreid worden. Vanochtend kopte de Volkskrant dat er opnieuw twee PVV’ers in opspraak zijn. Voor wie niet van western houdt: Wilders’ tiental en Girt Wilders en de 40 rovers behoren dus nog tot de mogelijkheden.

Het is nog niet bekend hoe het verhaal van Wilders en zijn schelmenfractie zich in generische zin verder zal ontwikkelen. Een klucht was het vanaf het begin al (om dat in te zien hoeft men slechts naar het kapsel van onze Volksleider te kijken: een goedkope parodie op de pruikentijd), kandidaat-kamerlid Gidi Markuszower voegde met zijn losse vinger aan de trekker wat WildWest-taferelen toe, Wilders’ antagonisten brachten verdieping aan door het Opperhoofd voor een kafkaësks schervengericht te brengen en nu is er dus ex-kaderlid-wordt-kamerlid Lucassen die enkele topoi uit de thriller – ontucht en intimidatie – inbrengt.

Al met al is Wilders’ volkstoneel een ‘postmoderne hutspot’, om met de woorden van collega-populist Jan Marijnissen te spreken. Naast de literatuur moet ook Wilders’ volkskunst het postmodernisme voorbij – de tijd is rijp voor de wederopstanding van de tragedie. Ten onder met ‘held’ Wilders en de vermaledijde PVV – opdat het volk mag vrezen voor hun lot en medelijden heeft met hun slachtoffers.